บทที่ 146 ขอความช่วยเหลือจากพี่บาวหลง

ในเวลานั้น มีเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทและแว่นตาขอบทอง ก้าวลงมาอย่างช้า ๆ อายุประมาณสี่สิบกว่าปี ทันทีที่เขาก้าวลงจากขั้นสุดท้าย บริเวณโรงงานทั้งหมดก็เงียบสงบลงในทันที

"พวกแกเบื่อชีวิตแล้วหรือไง ถึงได้มาก่อเรื่องที่นี่?" เขาเลื่อนแว่นตา แสงเย็นวาบออกมาจากดวงตาหลังเลนส์ "รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?"

ผมหัวเราะเยาะ: "ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร บริษัทของพวกแกทำอะไรเกินไป ไม่เปิดทางให้ใครเลย" พูดไปก็ชักปืนพกอีกกระบอกที่ซ่อนอยู่ด้านหลังเอวของหลี่เจี้ยนหนานออกมา แล้วจ่อไปที่ขมับของผู้จัดการซุนทันที "สั่งคนของแกให้ถอยไป ปล่อยพวกเราไป ไม่อย่างนั้นฉันจะยิงแกทิ้งตรงนี้เลย"

ชายสวมแว่นตาขอบทองยิ้มขึ้นมาทันที: "ฉันไม่เชื่อว่าแกกล้าฆ่าคนด้วยปืน" เขาจัดแขนเสื้ออย่างไม่ยี่หระ แล้วพูดอย่างดูเบา "อย่างมากฉันก็แค่เปลี่ยนผู้จัดการ" เมื่อเห็นผมไม่ตอบโต้ เขาก็ยั่วยุต่อ: "ทำไมไม่ยิงล่ะ? ไม่กล้าเหรอ?"

"ปัง! ปัง!"