บทที่ 148 ความโกรธของเฉินหลง

หลังจากที่เราเปลี่ยนไปขึ้นเรือเร็ว ก็แล่นฉิวอยู่บนท้องทะเลที่มืดมิดเป็นเวลาสามชั่วโมง เวลาตีหนึ่ง เรือเร็วก็เทียบท่าที่ชายหาดอันห่างไกล น้ำทะเลที่เย็นเฉียบท่วมหัวเข่า พวกเราเดินโซซัดโซเซไปยังฝั่ง

บนฝั่งมีแสงไฟฉายหลายลำส่องประกายอย่างสม่ำเสมอในความมืด เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มร่างผอมเพรียวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาต้อนรับ: "คุณจาง ผมเป็นคนของพี่บาวหลงครับ" เขาชี้ไปที่ถนนดินด้านหลัง "รถจอดอยู่ข้างถนนครับ"

ผมส่งสัญญาณให้อิวานแบกเฉินหู่ไว้ แล้วถามขณะเดิน: "คุณชื่ออะไร?"

"เรียกผมว่าอาจื้อ ก็พอครับ" เขาเดินนำอย่างรวดเร็ว รถ SUV สีดำสามคันจอดนิ่งอยู่ข้างถนน

ผมพยักหน้า: "อาจื้อใช่ไหม? พวกเรามีคนเจ็บอยู่ ต้องส่งโรงพยาบาลก่อน"