บทที่ 149 ความในใจของเฉินหู่

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นนอนและอาบน้ำเสร็จ ก็ไปที่ห้องด้านในเพื่อดูอาการของเฉินหู่ก่อน

เปิดประตูเข้าไป พบว่าเขาตื่นแล้ว กำลังนั่งพิงหัวเตียง ก้มหน้าจ้องมองมือซ้ายที่พันผ้ากอซของตัวเองอยู่ เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหว เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ สีหน้าของเขาดีขึ้นกว่าเมื่อคืน แต่แววตายังคงหม่นหมอง

"พี่หู่ รู้สึกยังไงบ้างครับ?" ผมเดินไปที่ข้างเตียงแล้วถาม

เฉินหู่พยายามฝืนยิ้ม: "ดีขึ้นมากแล้ว ดีกว่าตอนที่ถูกขังอยู่ข้างในเยอะเลย" เสียงของเขาแหบแห้ง เหมือนไม่ได้พูดมานาน

ผมนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง: "ทำไมถึงถูกหลอกมาที่เป่ยไห่ได้ครับ?"