บทที่ 150 ยิงเป้า

หลังอาหารกลางวันที่ร้านอาหารของโรงแรม บาวหลงคาบไม้จิ้มฟันอยู่ จู่ ๆ ก็ตบไหล่ผม: "อาเฉิน บ่ายนี้ฉันจะพาแกไปยิงเป้า ฉันเพิ่งได้ของใหม่มา จะเปิดหูเปิดตาให้แกหน่อย"

ดวงตาของผมเป็นประกาย สัญชาตญาณของความเป็นชายที่มีต่ออาวุธปืนถูกกระตุ้นขึ้น ผมหันไปบอกหลี่เจี้ยนหนาน: "นายกับจินหมิงเจ๋ออยู่โรงแรมดูแลเฉินหู่ตอนบ่ายนะ"

หลี่เจี้ยนหนานพยักหน้า: "เข้าใจครับ"

แต่จินหมิงเจ๋อทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง เขาถูมืออย่างลังเล ผมสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา: "เป็นอะไรไป?"

"เถ้าแก่ครับ..." จินหมิงเจ๋อพูดตะกุกตะกัก "ผมก็อยากเปิดโลกกว้างบ้าง" ดวงตาของเขาสว่างไสว "ในกองทัพเกาหลีเหนือยังไม่เคยได้เล่นปืนเท่าไหร่เลยครับ"