บทที่ 151 ต่งไห่หยาง

ทันทีที่เราก้าวเข้าไปในล็อบบี้โรงแรม เราก็เห็นหลิวซินเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ผมหยุดฝีเท้าด้วยความประหลาดใจ: “พี่ซิน? ทำไมถึงมาถึงวันนี้เลยล่ะ?”

หลิวซินลดเสียงลง: “พ่อบุญธรรมของพี่เจิ้งได้ติดต่อท่านนายกเทศมนตรีของมะนิลา จัดหาเครื่องบินส่วนตัวให้” เขาเงยหน้าขึ้นและชี้ไปทางบริเวณที่นั่งพักผ่อน

ผมมองตามสายตาของเขา เห็นเฉินเจิ้งและชายแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โซฟาตรงมุมล็อบบี้ สองปีที่ไม่ได้เจอ เฉินเจิ้งก็ยังคงหวีผมปาดเรียบเนี้ยบไม่เปลี่ยน

“พี่เจิ้งครับ” ผมรีบเดินเข้าไป

เฉินเจิ้งลุกขึ้นยืน ยิ้มพร้อมตบไหล่ผม: “อาเฉิน ไม่เจอกันเกือบสองปี” เขาสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดูแข็งแรงขึ้นเยอะเลยนะ” เขาหันไปหาชายที่อยู่ข้างๆ “นี่อาเฉิน ที่ฉันเคยพูดถึง”