บทที่ 152 เฉินหลง

เที่ยงวันต่อมา แสงแดดจัดจ้า ผมกับหลิวซินยืนอยู่หน้าต่างบานใหญ่ของล็อบบี้โรงแรม มองรถยนต์ SUV สีดำเบรกกะทันหันที่หน้าประตู

ประตูรถถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เฉินหลงกระโดดลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีดำ สวมหมวกเบสบอลกดต่ำ แต่ก็ไม่อาจปิดบังรอยแผลเป็นที่มุมตาซึ่งดูน่าเกรงขาม แสงแดดส่องกระทบรูปร่างที่สูงสง่าของเขา ทำให้เกิดเงาที่ดูว่องไวบนพื้น

“อาหลง!” หลิวซินรีบเดินเข้าไปต้อนรับ

เฉินหลงถอดแว่นกันแดดออก สายตาคมกริบกวาดมองมา หลิวซินขยับตัวไปด้านข้างแนะนำ: “นี่อาเฉิน”

“พี่เฉิน” เฉินหลงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ยื่นมือมาจับกับผม ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยด้านหยาบกร้านทำให้รู้สึกเจ็บ “ครั้งนี้ขอบคุณมากที่ช่วยพี่ชายผม” เขามองไปทางลิฟต์ “พาผมไปเจอเขาก่อน”