บทที่ 162: ระหว่างการพนัน

เมื่อการพนันเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ฟางผิงก็ทำตามคำสั่งของผมอย่างเคร่งครัด—เจียงเทียนอู่แทงเจ้ามือ เธอจะแทงผู้เล่น เจียงเทียนอู่แทงผู้เล่น เธอจะแทงเจ้ามือ ในช่วงแรกเจียงเทียนอู่เดิมพันเพียงหนึ่งถึงสองล้าน ทำให้ทั้งสองฝ่ายมีได้มีเสียไม่มากนัก หลังผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง กองชิปตรงหน้าฟางผิงแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง

ทันใดนั้น ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเข้ามา ผมหันไปมอง เห็นชายวัยกลางคนมีหนวดเคราเฟิ้มหิ้วกระเป๋าหนังบุกเข้ามา ข้างหลังมีบริกรที่ทำอะไรไม่ถูกตามมาด้วย

“คุณหวง ผมขอโทษจริงๆ ครับ...” บริกรอธิบายอย่างตื่นตระหนก “เถ้าแก่โอวหยางยืนยันจะเข้ามา บอกว่าเป็นแขกเหมือนกัน...”

ผมจึงจำได้ว่าคนที่มาคือ โอวหยางเวย ไม่ได้เจอกันสองปี เขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หนวดเคราไม่เป็นระเบียบ เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ แตกต่างจากภาพลักษณ์นักธุรกิจชั้นนำที่สวมสูทผูกไทด์และมีท่าทางอ่อนโยนในอดีตอย่างสิ้นเชิง ที่หางตาของเขามีรอยเหี่ยวย่นลึกหลายรอย ผมที่เคยจัดทรงไว้อย่างเนี้ยบตอนนี้ยุ่งเหยิงชี้โด่เด่

สายตาของโอวหยางเวยกวาดมองไปทั่วห้องส่วนตัว และสุดท้ายก็หยุดที่โต๊ะพนัน กระเป๋าหนังที่เขาหิ้วมาดูหนักอึ้ง ผิวหนังของกระเป๋ามีรอยถลอกบ้าง หวงจินเฉิงขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่สั่งให้บริกรเพิ่มเก้าอี้