บทที่ 171: มหาบัณฑิตสถิติ

ผมก้าวขึ้นไปถึงชั้นเจ็ด และพบว่าประตูห้อง 702 แง้มอยู่ เมื่อผลักประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้ผมตกใจ

ในห้องมีเพียงเตียงเหล็กและโต๊ะไม้สีถลอก บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าตั้งอยู่ ส่วนกำแพงทั้งสี่ด้าน เพดาน และแม้กระทั่งพื้น เต็มไปด้วยสูตรที่ผมอ่านไม่เข้าใจอย่างหนาแน่น เหมือนใยแมงมุมที่เกาะอยู่ทั่วทุกมุม

บนพื้นกระจัดกระจายไปด้วยหนังสือเก่าสีเหลืองมากมาย เช่น อี้จิง, เหมยฮวาอี้ซู่ , จื่อเวยโต่วซู่ ... หนังสือพวกนี้ผมเคยเห็นในคุก แต่ก็ยังอ่านไม่เข้าใจเลย

เหวินซียืนอยู่กลางห้อง หันหลังให้เรา จ้องมองสูตรบนผนังโดยไม่ขยับ การเคลื่อนไหวของพวกเราสามคนที่เข้ามาในห้อง เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ผมเรียกเขาว่า “เหวินซี?”