บทที่ 175: ข่าวดีของฟางผิง

เวลาเที่ยงคืนกว่าๆ เรากลับมาถึงก่วนเฉิง ผมไม่ได้กลับบ้าน ตรงไปที่พักของพวกเขาเลย

เมื่อผลักประตูเข้าไป อีวานกับเจิ้งตงหยวนกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นเราเข้ามา ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาของอีวานเป็นประกาย “เจ้านายครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมไปนอนก่อนได้ไหม?”

ผมโบกมือ เพราะรู้ทันความคิดของเขา “ไปสิ ทำเสียงเบาๆ หน่อยนะ”

คืนนั้นผมนอนที่นั่น บนเตียงชั้นบนของหลิวซานหู่ กลางดึกมีเสียงเคาะ “ตึงตึง” ดังมาจากชั้นบนอีกครั้ง—อีวานกำลังวุ่นวายอยู่กับตู้เซฟของเขาอีกแล้ว

เสียงรบกวนทำให้ผมนอนไม่หลับ ผมพลิกตัวลงไปมอง เจิ้งตงหยวนที่เตียงล่าง และเจียงไห่เจิ้นที่อยู่ห้องข้างๆ ก็พลิกตัวไปมาเช่นกัน