บทที่ 182 หลิวซินจอมเจ้าเล่ห์

ผมกับว่านไห่เฟิงเดินออกมาจากสถานีตำรวจ รถของหลิวซานหู่จอดรออยู่หน้าประตูเรียบร้อยแล้ว ผมเปิดประตูหลังแล้วบอกว่า "พี่เฟิง ให้ผมไปส่งนะครับ"

ว่านไห่เฟิงพยักหน้าแล้วก้าวขึ้นรถ ผมขึ้นตามไปพลางบอกหลิวซานหู่ "ไปกันเถอะพี่หลิว"

รถค่อยๆ แล่นเข้าสู่ความมืดมิดของราตรี ระหว่างทางผมอดไม่ได้ที่จะถาม "พี่เฟิง พวกนั้นมันเป็นใครมาจากไหนกันแน่?"

ว่านไห่เฟิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูไฟถนนที่วูบผ่านไป เขาเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยขึ้น "อาเฉิน นายยังหนุ่ม เงินทองน่ะหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ ถือซะว่าฟาดเคราะห์ไปแล้วกัน"

"มันแค่รู้สึกไม่ค่อยยอมรับน่ะครับ อุตส่าห์เหนื่อยมาตั้งนาน พวกนี้มันปล้นกันชัดๆ" ผมหันไปมองเขา "พี่เฟิง แบ็คที่อยู่หลังเฉินซื่อหมินจริงๆ คือใครครับ?"