บทที่ 192: เสี่ยสยงจากซีอาน

เวลาประมาณห้าทุ่มกว่า หลิ่วซานหู่กลับเข้ามาในห้องวีไอพี เขานั่งลงข้างผมแล้วกระซิบเสียงเบา: "ลูกพี่ เมื่อกี้ผมตามไอ้นักเลงนั่นไป พบว่าทุกครั้งที่มันส่งของเสร็จ มันจะกลับไปที่ตึกแถวแถวนี้ ตรงนั้นน่าจะเป็นรังของพวกมันครับ ไม่แน่ใจว่าไอ้มิงผงขาวอยู่ในนั้นด้วยหรือเปล่า"

ผมตอบ: "ถ้ายืนยันว่าเป็นรังมันได้ก็พอแล้ว มันจะอยู่หรือไม่ก็ไม่สำคัญ" จากนั้นผมก็ลุกขึ้นกวักมือเรียกทุกคน "ไปกันเถอะ"

พวกอาจารย์ดนตรีกำลังเล่นกันสนุกสนาน พอเห็นพวกเราจะไปก็พากันอึ้งไปหมด ผู้จัดการฝ่ายการตลาดรีบวิ่งตามมา: "อ้าว ลูกพี่ซีเหมินจะไปแล้วเหรอครับ? เพิ่งจะเริ่มสนุกเอง..."

ผมไม่ได้สนใจ เดินตรงออกจากห้องไปทันที