บทที่ 200: คำฝากฝังของคุณนายโอวหยาง

พวกเราเดินตามทางสายเล็กต่อมาจนถึงวิลล่าของผม เมื่อเดินเข้าไปดู พบว่ารูปแบบเหมือนกับของหวงจินเฉิงจริงๆ เป็นโครงสร้างสามชั้น สิ่งเดียวที่ต่างกันคือหลังของเขานอกจากห้องรับแขกแล้ว ยังมีห้องรับรองแขกเพิ่มมาอีกห้องหนึ่ง

หลังจากเดินดูอยู่พักหนึ่ง ผมก็ให้หลี่เจี้ยนหนานขับรถเข้ามา พวกเราออกไปทางประตูข้างที่เพิ่งเปิดใหม่ของวิลล่า ผมชี้ไปที่ประตูเหล็กหนาหนักแล้วบอกหลี่เจี้ยนหนาน: "ต่อไปขับรถเข้าทางนี้ได้เลย ไม่ต้องอ้อมไปเข้าทางฝั่งพี่เฉิงให้เสียเวลา"

หลี่เจี้ยนหนานพยักหน้า พวกเรากลับมาที่หน้าคลับซิงเหอวาน พอจอดรถเสร็จ ก็เห็นโอวหยางจิ้งวิ่งพรวดพราดออกมาจากข้างใน ขอบตาของเธอแดงก่ำ

ผมถามเธอ: "เป็นอะไรไป?"

เธอรีบร้อนพูดว่า: "จางเฉิน ช่วยไปส่งฉันที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหม? พ่อโทรมาบอกว่าแม่ฉัน... แม่ฉัน..."