บทที่ 201: จัดการงานศพ

สุดท้ายหมอก็หันไปพูดกับโอวหยางเวยว่า "เสียใจด้วยนะครับ"

เมื่อได้ยินประโยคนั้น สองพี่น้องโอวหยางจิ้งก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลรีบนำใบมรณบัตรมาให้ พร้อมกับแจ้งโอวหยางเวยว่า "ตอนนี้ห้องดับจิตปิดทำการแล้ว ต้องนำร่างไปไว้ที่ห้องพักศพก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าทางสุสานถึงจะมารับไปได้ครับ"

โอวหยางเวยเซ็นชื่อลงในเอกสารด้วยมือที่สั่นเทา เขาเอ่ยถามเจ้าหน้าที่เสียงเบาว่าอยากจะนำร่างกลับบ้านตามประเพณี เมื่อได้รับคำตอบว่าต้องดำเนินการจัดการเรื่องเคลื่อนย้ายเอง เขาก็พยักหน้าตอบรับด้วยความหนักอึ้ง

ผมให้หลี่เจี้ยนหนานไปหาซื้อรถเข็นมาคันหนึ่ง ตั้งแต่โอวหยางเวยถูกตัดไตไปข้างหนึ่ง ร่างกายเขาก็อ่อนแอลงมากจนไม่มีแรงพอจะอุ้มภรรยาได้ ผมจึงก้มลงอุ้มร่างของคุณนายโอวหยางวางลงบนรถเข็นอย่างแผ่วเบา เข็นลงมาด้านล่างแล้วจัดแจงให้นอนในรถ โอวหยางจิ้งสะกดกลั้นความโศกเศร้าคอยช่วยผมอยู่ตลอด ส่วนหลี่เจี้ยนหนานก็ช่วยจูงโอวหยางสยงตัวน้อยไว้ ผมขับรถของตัวเองโดยมีโอวหยางจิ้งกับแม่ของเธอนั่งไปด้วย ส่วนหลี่เจี้ยนหนานขับรถของโอวหยางเวยพาเขากับลูกชายตามมา

ระหว่างทางไปบ้านตระกูลโอวหยาง โอวหยางจิ้งที่นั่งประคองร่างคุณนายโอวหยางอยู่ที่เบาะหลังถามผมด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ "จางเฉิน แม่ฉันจากไปแล้ว... เธอมานั่งรถของเธอแบบนี้ เธอไม่ถือสาเหรอ?"