บทที่ 213 เสียงในใจของโอวหยางจิ้ง

เมื่อเราทั้งสามคนมาถึงคฤหาสน์ พวกของหลี่เจี้ยนหนานก็จัดการธุระส่วนใหญ่เสร็จเรียบเรียงแล้ว ผมกับหลิวซานหูขนอุปกรณ์บาร์บีคิวลงจากรถ หลี่เจี้ยนหนานรีบเดินเข้ามาส่งกุญแจห้องใต้ดินคืนให้ผม: "บอสครับ ขนเงินเข้าห้องเก็บของเรียบร้อยแล้ว เงินสดเช็กครบถ้วน มีทั้งหมด 180 ล้านหยวน ส่วนที่เหลืออีก 68 ล้านผมฝากไว้ในบัญชีของผมชั่วคราวครับ"

ผมพยักหน้า รับกุญแจมาแล้วบอกว่า: "ไปเรียกพี่น้องทุกคนมาช่วยกัน เตรียมก่อไฟย่างบาร์บีคิวได้เลย"

เราตั้งเตาบาร์บีคิวตรงที่ว่างระหว่างตึกอพาร์ตเมนต์กับสระน้ำ หลี่เจี้ยนหนานประกอบเตาอย่างชำนาญ ถ่านในเตาเริ่มแตกเปรี้ยงปร้าง ส่งประกายไฟดวงเล็กๆ กระจายออกมา หลิวซานหูสั่งให้พี่น้องคนอื่นๆ ช่วยกันยกโต๊ะเก้าอี้มาวาง

ผมพาโอวหยางจิ้งไปนั่งที่โต๊ะริมสระน้ำ แสงยามโพล้เพล้เริ่มสลัวลง ผิวน้ำสะท้อนแสงไฟจากตึกอพาร์ตเมนต์เป็นประกาย ผมถามเธอว่า: "ช่วงนี้ผมมีเรื่องยุ่งๆ เยอะ เลยไม่ค่อยได้มีเวลาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเลย เป็นยังไงบ้าง ช่วงนี้ชีวิตโอเคไหม?"

โอวหยางจิ้งมองไปที่ผิวน้ำที่กระเพื่อมไหว: "ตั้งแต่คุณแม่เสียไป คุณพ่อก็ออกไปทำงานแต่เช้ามืดกลับดึกทุกวัน ที่บ้านเหลือแค่ฉันกับน้องชายสองคน... มันเงียบเหงามากเลยค่ะ"