บทที่ 220 หลี่เจิ้งหยาง

เหล่าหวังโกรธจนหน้าแดงก่ำ: "ไอ้ระยำ! พวกแกทำมาหากินกันแบบนี้เหรอ?"

ไอ้หัวเหลืองหันไปตะโกนเข้าไปในร้าน: "เฮ้ยพวกเรา! มีคนกินชานมแล้วเบี้ยวเงินว่ะ!"

ทันใดนั้น วัยรุ่นผมหลากสีหลายคนก็กรูออกมาจากร้าน ในมือถือเก้าอี้พลาสติกและท่อเหล็ก ไอ้หัวเหลืองกระดิกเท้าอย่างลำพองใจ: "จ่ายเงินมาดีๆ ไม่อย่างนั้นพวกแกได้น่วมแน่"

ผมไม่สนใจพวกมัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก: "เมิ่งเสี่ยวปิน ไสหัวกลับมาที่ร้านภายใน 5 นาที"

ไม่ถึง 2 นาที เมิ่งเสี่ยวปินก็พาลูกน้องสองคนวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง ในอ้อมกอดลูกน้องมีลังกระดาษอยู่ด้วย "ลูกพี่! พี่มาได้ไงครับ?" เขายกมือปาดเหงื่อที่ท่วมหน้าถาม