บทที่ 234 เหลียวเหว่ยมิน ฉายาหน้าบาก

เรือประมงค่อยๆ แล่นไกลออกไปในความมืดจนลับสายตา ผมหันไปพูดกับชายหน้าบาก "เราต้องหาที่พักกันก่อน"

เขาพยักหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมาติดต่อธุระ ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดที่ท่าเรือ เขาเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วก้าวเข้าไป "คุณจาง เราไปกบดานที่คาวาซากิกันก่อนครับ" เขาเลื่อนกระจกลงแล้วพูดต่อ "พวกพานหมิงส่วนใหญ่กบดานอยู่ในโตเกียว ตอนนี้มันคงคิดว่าพวกเราหนีกลับประเทศไปแล้ว ผมเดาว่ามันคงจะกลับไปที่รังของมันในโตเกียวเหมือนกัน"

ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูเส้นชายฝั่งที่ถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว "ที่นี่คุณชำนาญ จัดการเรื่องที่พักให้เรียบร้อยแล้วค่อยวางแผนกัน" ผมชะงักไปครู่หนึ่งก่อนถาม "เพื่อนคุณไว้ใจได้แค่ไหน?"

เหลียวเหว่ยมินตบพนักพิงเบาะแล้วหัวเราะ "วางใจเถอะ คนขับคือน้องชายลูกพี่ลูกน้องผมเอง วงการพวกเราที่นี่มีแต่คนทางเหนือ (จีนตอนเหนือ) เข้ากับพวกฮกเกี้ยนไม่ได้หรอกครับ"

เมื่อพวกเรามาถึงที่พักที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ เขาก็ยื่นมือออกมาอย่างเป็นทางการ "เจ้านาย ผมชื่อเหลียวเหว่ยมิน เป็นคนเมืองฮาร์บิน มณฑลเฮยหลงเจียงครับ"