บทที่ 233 การจากไปของอิวาน

สามวันต่อมา เรือประมงค่อยๆ เข้าจอดเทียบท่า ณ ชายฝั่งอันห่างไกลในย่านโยโกฮาม่า ลมทะเลที่ชื้นแฉะหอบเอากลิ่นอายของย่านอุตสาหกรรมเข้าปะทะหน้า ได้ยินเสียงหวูดเรือจากท่าเรือคอนเทนเนอร์ดังแว่วมาแต่ไกล

ผมหันไปบอกชายหน้าบาก "คุณตามพวกเราไปหน่อย พอรับตัวเด็กได้แล้วเราจะล่องเรือกลับทันที ถึงตอนนั้นผมจะจ่ายให้อีกหนึ่งล้าน"

ชายหน้าบากลูบตอหนวดที่คาง พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไปกับพวกคุณน่ะได้ แต่คุณต้องรับรองนะว่าจะไม่ไปมีเรื่องกับพวกนั้น"

ผมพยักหน้าตอบ "ตราบใดที่ฝ่ายนั้นทำตามข้อตกลง ผมก็ถือซะว่าเสียเงินฟาดเคราะห์"

ชายหน้าบากพาพวกเรามุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองโยโกฮาม่าซึ่งเป็นจุดนัดพบ เขาโทรศัพท์ติดต่อคนจีนในพื้นที่ให้ขับรถตู้เจ็ดที่นั่งมารับพวกเรา ระหว่างทางเขาเล่าภูมิหลังของแก๊งฝูชิงให้ผมฟัง "พวกแก๊งฝูชิงลักลอบเข้าญี่ปุ่นมาตั้งแต่ยุค 80 เพื่อความอยู่รอดและหาเลี้ยงชีพเลยรวมกลุ่มกันเป็นสมาคมบ้านเกิด แล้วค่อยๆ พัฒนาจนกลายเป็นองค์กรอาชญากรรม พวกนี้มีอยู่แทบทุกเมืองในญี่ปุ่น ธุรกิจหลักๆ ก็คือลักพาตัวเรียกค่าไถ่ บังคับค้าประเวณี คุมบ่อนพนันใต้ดิน แล้วก็ค้ายา"