บทที่ 239: จุดเริ่มต้นของความขัดแย้ง

ในช่วงบ่าย เสียงโทรศัพท์ของเลี่ยวเหว่ยหมินดังแทรกความเงียบขึ้นมาในโกดัง เขาคุยสายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันมารายงานผม: "เถ้าแก่ครับ พานหมิงโผล่หัวออกมาแล้ว มันติดต่อเพื่อนร่วมอาชีพของผมคนหนึ่งเพื่อจะหนีกลับประเทศ แต่ตอนนี้คนในวงการไม่มีใครกล้ารับงานของมันเลยครับ"

ผมหันไปมองเฉินหลงที่กำลังนั่งเช็ดปืนอยู่: "พี่หลง เอาไงต่อดีครับ?"

เฉินหลงคาบบุหรี่ไว้ในปาก พ่นควันออกมาอย่างช้าๆ แล้วพูดว่า: "ตอนนี้ไม่มีใครกล้าส่งมันออกนอกประเทศ... คืนนี้เราจะสุมไฟเพิ่มอีกหน่อย ให้พวกมันกัดกันเองเหมือนหมา"

เขาหันไปชี้แผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะ: "คาสิโนใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดของยามาโมโตะกุมิ อยู่ที่ชินจูกุโครเมะ 3" เฉินหลงจิ้มไปที่เครื่องหมายบนแผนที่ "ภายนอกมันคือคลับระดับหรู แต่ภายในคือกาสิโนเต็มรูปแบบ ยอดเงินสะพัดต่อคืนมากกว่าหนึ่งพันล้านเยน"

"แผนปฏิบัติการง่ายมาก" เฉินหลงบอกทุกคน "เราจะแยกเป็นสองทีมบุกเข้าไป อาเฉินคุมทีมหนึ่งเข้าทางประตูหลัง ส่วนฉันจะคุมอีกทีมบุกเข้าประตูหน้า จำไว้ว่าอย่าแช่นาน สร้างความโกลาหลเสร็จแล้วถอนตัวทันที"