บทที่ 240 กลับบ้าน

หลังจากพวกเราเดินออกมาจากย่านสถานเริงรมย์ กลุ่มของพวกเราก็กลับไปยังที่กบดานในเขตมินาโตะ และกบดานเงียบๆ อยู่ในโกดังเป็นเวลาสองวัน จนกระทั่งเช้ามืดวันที่สาม เสียงโทรศัพท์จากอาเต๋อก็ทำลายความเงียบสงัดลง

"พี่หลง ชินจูกุพลิกแผ่นดินแล้วครับ!" เสียงปลายสายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "หลิวจวิ้น หัวหน้าแก๊งฝูชิงถูกกลุ่มยามาโมโตะกุมิเก็บเรียบร้อยแล้ว แต่พานหมิงหนีรอดไปได้ เมื่อกี้มันเพิ่งติดต่อหาหัวหน้าขบวนการลักลอบขนคนของแก๊งซานเหลียนเรา ทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อจะหนีกลับประเทศครับ"

เฉินหลงแสยะยิ้มเย็น "ในที่สุดก็ทนไม่ไหวสินะ... ให้คนของนายรับงานไป จัดการเตรียมการให้พร้อมแล้วส่งพิกัดมาให้ฉัน"

หลังจากวางสาย เขาหันมาหาผม "อาเฉิน จบเรื่องนี้แล้วแกวางแผนจะเอายังไงต่อ?"

"พี่หลง ผมเตรียมจะนั่งเรือสำราญกลับฮ่องกงครับ"