บทที่ 248 ความแตก

ผมหยิบชิปใบละหนึ่งหมื่นเหรียญทั้งห้าใบนั้นกลับมาเก็บใส่กระเป๋า

"แกแทงต่อเลย" ผมบอกกับเจ้าผมขาว

เจ้าผมขาวได้ยินดังนั้น ดวงตาก็ลุกวาวพลางพยักหน้าอย่างแรง "เถ้าแก่ครับ ตอนนี้มีทุนหนาแล้ว ไม่จำเป็นต้องเดินพล่านตามล่าหามังกรให้เหนื่อยแล้วครับ หลังจากนี้ผมจะเล่นตามสูตรตายตัวของผมเอง"

พูดจบ เขาก็นั่งลงตรงหน้าโต๊ะบาคาร่าตัวนั้น วางถาดชิปอันหนักอึ้งลงบนผืนผ้าสักหลาดสีเขียว ท่าทางของเขาในยามนี้ดูผิดไปจากตอนที่เดินวนเวียนหาโต๊ะลิบลับ แผ่นหลังตั้งตรง แน่วแน่ สายตาจับจ้องไปที่แผ่นกระดาษบันทึกสถิติราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง

ผมกับหลิวซานหู่ขยับไปนั่งลงข้าง ๆ เจ้าผมขาว เห็นเขาจัดการสูดหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็เทชิปทั้งหมดที่มีพุ่งตรงไปยังช่อง "เพลเยอร์" (น้ำเงิน) ทำเอาหัวใจของผมลนลานตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม... ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วหรือเปล่า? แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้ส่งเสียงทักท้วงให้เสียฤกษ์