บทที่ 255: พิโรธเพื่อโฉมงาม

มือของหัวหน้าหลี่ยังไม่ทันจะแตะถูกตัวโอวหยางจิ้ง ผมก็คว้าขวดเหล้านอกบนโต๊ะฟาดเปรี้ยงเข้าใส่ใบหน้าของมันทันที เสียงกระแทกดังสนั่นทึบ ขวดเหล้ากระทบเข้าที่โหนกแก้มของมันอย่างจัง

เมื่อเห็นมันยังทำท่าจะดิ้นรนขัดขืน ผมก็หวดซ้ำลงไปที่หัวของมันอีกที แต่ขวดเหล้ากลับไม่ได้แตกกระจายเหมือนในภาพยนตร์

ผมกลัวว่าถ้าทุบต่อไปอีกจะมีคนตาย คาดไม่ถึงจึงเหวี่ยงขวดเหล้าลงพื้นตามใจชอบ เสียงเพล้งดังสนั่น ขวดเหล้าแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ คราวนี้เอง

หัวหน้าหลี่ใช้สองมือคุมหัวฟุบลงไปนอนกองอยู่บนโซฟา ถ่มฟันปนเลือดออกมาสองซี่ ใบหน้าทั้งใบถูกย้อมไปด้วยเลือดจนมองไม่เห็นเค้าโครงหน้าเดิม

ผู้อำนวยการหลิวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงเพิ่งจะได้สติกลับมาจากความตื่นตะลึง เขาชี้นิ้วมาที่ผมด้วยมือที่สั่นระริก: "แก... แก แก แก..." ผมโน้มตัวลงไปกระชากเส้นผมของมันแล้วสะบัดตบหน้าฉาดใหญ่ไปสองที ก่อนจะใช้เข่าแทงกะทุ้งเข้าที่หน้าท้องอันอ้วนฉุของมันอย่างรุนแรง: "แกอะไรของแก! มารดามันเถอะ ฉันทนแกมาทั้งคืนแล้ว ให้เกียรติแล้วไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง!"