บทที่ 256: ความคิดของซ่งซ่างเทียน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวซานหู่มาเคาะประตูห้องนอนของผม หลังจากตื่นนอนล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย พวกเราก็ทานอาหารเช้ากันอย่างเรียบง่าย แล้วจึงขับรถมุ่งหน้าไปยังสุสาน

เมื่อไปถึง พี่น้องทุกคนต่างพากันยืนไว้อาลัยอย่างสงบนิ่งอยู่หน้าหลุมศพแล้ว เลี่ยวเหว่ยหมินยืนอยู่ด้านหน้าสุดในมือโอบอุ้มโกศอัฐิของอีวานไว้ โดยมีจินจื้อหยง, หลี่เจี้ยนนาน, จินหมิงเจ๋อ, เจิ้งตงหยวน, เจียงไห่เจิ้น, หลินเสี่ยวฝาน และเมิ่งเสี่ยวปิน ยืนเรียงแถวไว้อาลัยอยู่ข้าง ๆ ตามลำดับ

เป้าหลงเองก็รีบพาหลินเสวี่ยบึ่งรถตามมาสมทบ โดยเข้าไปยืนต่อท้ายแถวอย่างสงบ

หลังจากพิธีฝังศพอันสั้นกระชับสิ้นสุดลง เลี่ยวเหว่ยหมินก็ค่อย ๆ ประคองโกศอัฐิของอีวานวางลงในช่องฝังศพ ทุกคนพากันก้มกราบหน้าป้ายหลุมศพสามครั้ง รอยยิ้มของอีวานบนรูปถ่ายที่ติดอยู่บนป้ายหินยังคงดูมีชีวิตชีวาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ผมหยิบเหล้า วอดก้า ออกมาจากกลุ่มของเซ่นไหว้ บิดเปิดฝาขวด แล้วค่อย ๆ เทเหล้าครึ่งขวดราดลงบนป้ายหลุมศพของอีวาน สายน้ำเหล้าอันใสกระจายค่อย ๆ ไหลรินผ่านแผ่นหินสลัก