บทที่ 259 ปันผล

วันที่ 1 ตุลาคม วันชาติอันแสนเป็นมงคล ทั่วทั้งเมืองต่างอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองอันรื่นเริง "คิรินเน็ตคาเฟ่" ที่พี่สาวคนโตและพี่เขยทุ่มเทแรงกายแรงใจเตรียมงานกันมาอย่างยากลำบาก ได้เลือกเอาวันนี้เป็นวันเปิดกิจการอย่างเป็นทางการ

พรมแดงถูกปูลาดไว้ที่หน้าประตูร้านเป็นที่เรียบร้อย ผมพาหลิ่วซานหู่เดินเข้าไปข้างหน้า ยืนเคียงข้างกับพี่สาวคนโตที่ใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยความสุข และพี่เขยจางเจี้ยที่มีท่าทีประหม่าเล็กน้อย ผ้าแพรสีแดงร่วงหล่นลงมาตามเสียง ป้ายชื่อทองคำสลักอักษร "คิรินเน็ตคาเฟ่" เผยโฉมออกมาท่ามกลางกลุ่มควันของประทัด

ก่อนวันหยุดเทศกาล ผมได้ให้หลงตงเฉียงใช้ข้ออ้างเรื่อง "การตรวจสอบและจัดระเบียบความปลอดภัยด้านอัคคีภัย" เข้าไปดูแลคู่แข่งบริเวณรอบๆ สองสามร้านอย่าง "เอาใจใส่" เป็นพิเศษ ส่งผลให้ร้านเหล่านั้นต้องปิดปรับปรุงไปในช่วงวันชาติพอดี ด้วยเหตุนี้ คิรินเน็ตคาเฟ่จึงกลายเป็นสถานที่แห่งเดียวในย่านนี้ที่สามารถเปิดให้บริการได้อย่างเป็นปกติ

พวกเด็กวัยรุ่นที่ติดเกมและไม่มีที่ไป พอได้ยินว่ามีร้านเน็ตเปิดใหม่ ต่างก็พากันหลั่งไหลมาจากทุกสารทิศราวกับน้ำป่าไหลหลาก เพียงพริบตาเดียวก็เบียดเสียดกันจนหน้าประตูร้านคิรินเน็ตคาเฟ่แน่นขนัดจนน้ำไหลผ่านไม่ได้

พนักงานคุมร้านที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ทำหน้าที่รับเงินและเปิดเครื่องซ้ำๆ ราวกับเครื่องจักร เสียงธนบัตรผ่านเครื่องนับเงินดังสวบสาบไม่ขาดสาย ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คอมพิวเตอร์ทั้งสองร้อยเครื่องก็ถูกจับจองจนเต็มทุกที่นั่ง ส่วนเด็กวัยรุ่นที่แย่งเครื่องไม่ทันต่างก็ไปยืนล้อมอยู่ด้านหลังเบาะ นั่งดูคนอื่นเล่นเกมอย่างใจจดใจจ่อ