บทที่ 258 ไป๋เจี๋ย

หลี่เจี้ยนหนานเกาเกลียวท้ายทอยตัวเองด้วยความกระอักกระอ่วน พลางยิ้มแห้ๆ “ผม... ผมบอกให้เถ้าแก่เอาอันที่แพงที่สุดมาให้จริงๆ นะ ใครจะไปคิดว่าเป็นไอ้สิ่งนี้ไปได้...”

ผมกระชากถุงน่องตาข่ายบนหัวลงมา ขยำเป็นก้อนแล้วโยนไปที่มุมกำแพง ก่อนจะกระซิบบอกหลิ่วซานหู่ “พี่หลิ่ว อย่ามัวรีรอ รีบพังประตูเข้าไป!”

หลิ่วซานหู่ไม่พูดไม่จา เขาหยิบเส้นลวดเหล็กชนิดพิเศษสองเส้นออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นไปที่รูกุญแจประตู ใบหูของเขาแทบจะแนบชิดติดกับประตู นิ้วมือเคลื่อนไหวอย่างประณีตและแผ่วเบาที่สุด มีเพียงเสียงสวบสาบที่แทบไม่ได้ยิน เล็ดลอดออกมา หลังจากผ่านไปเพียงเจ็ดแปดวินาที ก็มีเสียง “คลิก” เบาๆ ดังมาจากไส้กุญแจ หลิ่วซานหู่หันมาพยักหน้าให้ผม แล้วค่อยๆ ผลักประตูเหล็กเปิดออก

พวกเราไม่กี่คนรีบเดินตามกันเข้าไปทันที ในห้องนั่งเล่น หลิวจื้อเฉียงกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหารฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดนอนผ้าไหม ผู้บุกรุกที่โผล่มาอย่างกะทันหันทำให้พวกเขาทั้งสองคนถึงกับอึ้งไป หลิวจื้อเฉียงยังคงมีผักกาดเขียวคาอยู่ที่ปาก เขาจ้องมองพวกเราอย่างโง่เขลา ยอมรับสถานการณ์ไม่ทันอยู่ชั่วขณะ “พวก... พวกแกเป็นใคร? คิดจะทำอะไรน่ะ?”

ผมก้าวเท้ายาวๆ เพียงก้าวเดียวก็ไปถึงตรงหน้าเขา โดยไม่ปล่อยให้เขาได้มีเวลาตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย ผมยื่นมือออกไปกระชากหมับเข้าที่เส้นผมที่หวีจนเรียบแปร้ของเขาอย่างแรง แล้วอาศัยแรงส่งกดหัวเขามุดลงด้านล่างทันที! หลิวจื้อเฉียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ทั้งคนทั้งเก้าอี้ถูกผมลากหงายหลังล้มตึงลงกับพื้น ชามและตะเกียบหล่นกระจายเสียงดังโครมคราม