บทที่ 262 สายตาอันแหลมคมของโอวหยางเวย

ตอนเย็น ผมเดินทางกลับมาที่บ้านพร้อมกับโอวหยางจิ้ง ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องนั่งเล่น โอวหยางเวยก็เด้งตัวขึ้นจากโซฟาราวกับลูกเสือตัวน้อยที่ร่าเริง เขาปรี่เข้ามาต้อนรับด้วยความกระตือรือร้น "พี่เขย! พี่มาแล้ว!"

ผมยิ้มพลางพยักหน้าให้เขา "อืม มาแล้ว แล้วคุณพ่อล่ะ?"

"พอรู้ว่าพี่จะมา พ่อก็รีบไปซื้อของที่ตลาดเลย ตอนนี้อยู่ในครัวกำลังทำกับข้าวอยู่ครับ"

เมื่อเดินเข้าไปในครัว ก็เห็นโอวหยางเวยกำลังสวมผ้ากันเปื้อนยืนผัดกับข้าวอยู่ พอคิดถึงความสัมพันธ์ของผมกับโอวหยางจิ้งในตอนนี้ ผมก็ไม่ได้เรียก "เถ้าแก่โอวหยาง" อย่างห่างเหินเหมือนเมื่อก่อนอีก แต่เปลี่ยนมาเรียกอย่างเป็นธรรมชาติว่า "คุณอาโอวหยางครับ พวกเรากลับมาแล้ว"

โอวหยางเวยได้ยินเสียงก็หันกลับมา ในมือยังถือตะหลิวอยู่ เขาหยิบผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนบ่ามาเช็ดมือพลางยิ้มให้ผม "อาเฉิน จิ้งจิ้ง กลับมาแล้วเหรอ! มาๆ ไปนั่งเล่นดื่มน้ำที่ห้องนั่งเล่นก่อน เหลือกับข้าวอีกแค่สองอย่างก็จะเสร็จแล้ว"