บทที่ 263 ป้าเต้นพลาซ่า

เมื่อเดินออกมาจากห้องหนังสือ ในห้องนั่งเล่นก็เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีเหลืองอบอุ่นจากโคมไฟติดผนังที่ส่องสว่างอยู่ ดูเหมือนว่าสองพี่น้องโอวหยางจิ้งจะกลับห้องไปนอนพักผ่อนกันหมดแล้ว ผมจึงก้าวเท้าให้เบาลง เดินตรงขึ้นไปยังชั้นสอง แล้วผลักประตูห้องของโอวหยางจิ้งที่แง้มเอาไว้ออก

ภายในห้องเปิดเพียงโคมไฟหัวเตียง แสงไฟนุ่มนวล มีเสียงน้ำไหลซ่าๆ ดังมาจากทางห้องน้ำ เงาร่างที่พร่ามัวและเคลื่อนไหวสะท้อนผ่านประตูกระจกฝ้า ผมวางเอกสารปึกนั้นที่คุณอาโอวหยางเวยมอบให้ลงบนโต๊ะข้างเตียงเบาๆ จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าออก เดินเท้าเปล่าตรงไปยังห้องน้ำแล้วผลักประตูเข้าไป

ท่ามกลางไอน้ำที่อบอวล โอวหยางจิ้งกำลังหันหลังให้ผม เธอก้มตัวลูบไล้สบู่เหลวไปตามตัว ผมเดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบพลันสวมกอดเธอจากทางด้านหลังเบาๆ

"อุ๊ย!"

ร่างกายของเธอแข็งทื่อขึ้นมาทันที เธอส่งเสียงร้องอุทานสั้นๆ ด้วยความตกใจ และกระทุ้งศอกไปข้างหลังตามสัญชาตญาณเพื่อดิ้นรนขัดขืน