บทที่ 264 ต้าหนิว VS เกินซั่ว

หลังจากที่พี่น้องตระกูลโอวหยางย้ายเข้ามาพักที่คฤหาสน์ กลิ่นอายของชีวิตชีวาก็หนาแน่นขึ้นมาก ตอนแรกผมคิดจะให้โอวหยางสยงพักอยู่ที่วิลล่าเพราะสิ่งแวดล้อมดีกว่าและสะดวกต่อการดูแลเอาใจใส่ แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าตัวแสบคนนี้จะส่ายหัวจนหัวสั่นหัวคลอนพลันปฏิเสธกลับมาทันที: "พี่เขยครับ! ผมจะอยู่กับอาจารย์! เจิ้งหยางกับเหวยเฟิงก็พักอยู่ที่ตึกอพาร์ตเมนต์เหมือนกัน พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องต้องกินด้วยกัน นอนด้วยกัน และฝึกวิชาด้วยกันครับ!"

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คฤหาสน์ที่เดิมทีค่อนข้างเงียบสงบก็อบอวลไปด้วยเสียงตะโกนอันทรงพลังและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของเหล่าเด็กหนุ่มตลอดทั้งวัน สามศิษย์พี่ศิษย์น้องอย่างโอวหยางสยง, หลี่เหวยเฟิง และหลี่เจิ้งหยาง หลังจากเลิกเรียนในแต่ละวัน ถ้าไม่จับคู่ฝึกซ้อมแลกเปลี่ยนหมัดมวยกันบนสนามหญ้าอันกว้างขวางจนมีเสียงร้องตะโกนดังขึ้นเป็นระยะๆ ก็จะพากันไปยืนตั้งม้าหมัดมาตรฐานอยู่ที่ศาลาริมทะเลสาบ

แม้ว่าทั้งสามคนจะคลั่งไคล้ในการฝึกฝนวิทยายุทธ์เป็นอย่างมาก แต่ทว่าเรื่องการเรียนในชีวิตประจำวันก็ไม่ได้ละเลย โอวหยางจิ้งมักจะรวบรวมพวกเขามาที่ห้องหนังสือในตอนกลางคืนเพื่อช่วยติวการเรียนให้อย่างอดทน

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก พริบตาเดียวก็เข้าสู่เดือนธันวาคม วันนี้เป็นกำหนดวันลงเสาเข็มเริ่มงานก่อสร้างโครงการศูนย์ค้าวัสดุก่อสร้างตำบลฟีนิกซ์ ผมกับโอวหยางจิ้งจึงตื่นนอนกันแต่เช้า หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ผมก็เรียกหลิวซานหู่ให้เอารถออก ทั้งสามคนมุ่งหน้าเดินทางไปยังตำบลฟีนิกซ์พร้อมกัน

เมื่อรถแล่นเข้าสู่เขตก่อสร้าง หลิวเปี่ยวและพี่หวังกับคนอื่นๆ ได้มายืนรออยู่ข้างๆ ซุ้มประตูเฉลิมฉลองที่ตั้งขึ้นชั่วคราวเรียบร้อยแล้ว ผมปรายตาดูนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าเพิ่งจะแปดโมงเช้านิดๆ จึงกดโทรศัพท์ต่อสายหาป้าหลง: "พี่ใหญ่ ถึงหรือยังครับ? ได้เวลาอันควรแล้วนะ"