บทที่ 267 หาวเจี๋ยอาจเป็นคนบ้ามาแต่เกิด

ในช่วงพลบค่ำ โคมไฟสีแดงภายในคฤหาสน์ค่อยๆ ทยอยเปิดไฟส่องสว่างขึ้นมา บรรดาพี่น้องต่างก็ทยอยเดินทางมาถึง เลี่ยวเหว่ยหมินและพวกพวกรวมแปดคน, หลินเสี่ยวฝาน, หลินข่าย, หลินจื้อเฉียง และเมิ่งเสี่ยวปินก็พาอวี้ฮุ่ยเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงตามนัดด้วย ภายในห้องอาหารเต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่โกลาหลของผู้คน

ตัวผม พี่ชาย คุณพ่อ คุณอาสอง ปู่หวัง และหลิวซานหู่นั่งรวมกันอยู่ที่โต๊ะหลัก ส่วนฟางผิง โอวหยางจิ้ง พี่สาว และคุณแม่ รวมถึงบรรดาญาติฝ่ายหญิงที่ไม่ดื่มเหล้าก็นั่งแยกอยู่อีกโต๊ะข้างๆ โต๊ะของพวกเธอมีเสียงหัวเราะพูดคุยดังขึ้นไม่ขาดสาย บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง ส่วนโต๊ะอื่นๆ ด้านล่างก็มีคนนั่งกันจนเกือบเต็ม ทั่วทั้งห้องอาหารอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารและเสียงสนทนาอันครึกครื้น

รอจนพี่จางและพี่หลี่ทำเมนูเด็ดอย่างพระกระโดดกำแพงเสร็จสิ้นเป็นจานสุดท้าย คิมจียงและพวกพู่ก็ช่วยกันยกเมนูจานเด็ดนี้ไปเสิร์ฟตามโต๊ะต่างๆ คู่สามีภรรยาพี่จางถึงได้มีเวลาว่างมาร่วมโต๊ะนั่งทานด้วย งานเลี้ยงสังสรรค์จึงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในเวลาไม่นาน ช่วงเวลาแห่งการดวลเหล้าอันดุเดือดก็มาถึง บรรดาพี่น้องจากโต๊ะด้านล่างเริ่มหมุนเวียนแวะเวียนมาที่โต๊ะหลัก อ้างบังหน้าว่าเดินทางมาดื่มคารวะอวยพรให้คุณพ่อและคุณอาสองซึ่งเป็นผู้ใหญ่ทั้งสองท่าน แต่ทว่าในเนื้อแท้ "เป้าหมายโจมตี" กลับพุ่งเป้าเปลี่ยนทิศทางมาที่ตัวผมและพี่ชายอย่างรวดเร็ว

เลี่ยวเหว่ยหมินเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนก่อนคนแรก เขาถือแก้วเหล้าเดินตรงเข้ามา น้ำเสียงดังกังวาน: "คุณพ่อครับ คุณอาสองครับ ขออวยพรให้ทั้งสองท่านมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ มีความสุขและอายุมั่นขวัญยืนครับ! แก้วนี้ผมขอชนหมดแก้ว ส่วนทั้งสองท่านดื่มตามสบายเลยครับ!" พูดจบเขาก็ดื่มรวดเดียวจนหมดจอก ใบหน้าของคุณพ่อและคุณอาสองเบิกบานเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความยินดีพลันจิบเหล้าตามไปคำหนึ่ง