บทที่ 268 ความฝากฝังของโอวหยางเวย

หลังจากวางสายจากป้าหลง ผมก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจโทรหาหวงจินเฉิงทันที เสียงสัญญาณดังอยู่นานกว่าจะมีคนกดรับสาย ปลายสายเป็นน้ำเสียงที่ดูงัวเงียและแหบพร่าเล็กน้อยของหวงจินเฉิง: "อาเฉิน? เช้าขนาดนี้... เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

"ต้องขออภัยด้วยครับพี่เฉิง ที่โทรมาดรบกวนเวลาพักผ่อนแต่เช้าขนาดนี้ พอดีผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากป้าหลงมาครับ ทางตระกูลของเขาฝั่งมณฑลกวางซีพอมีเส้นสายอยู่บ้าง เลยแว่วกระแสข่าวมาว่า ทางศุลกากรในช่วงเร็วๆ นี้อาจจะมีปฏิบัติการครั้งใหญ่ ผมฟังแล้วรู้สึกว่าจำเป็นต้องรีบแจ้งให้พี่รับทราบไว้หน่อยครับ"

หวงจินเฉิงที่อยู่ปลายสายดูเหมือนจะสร่างง่วงขึ้นมาทันที: "อืม อาเฉิน เธอมีน้ำใจมาก ขอบใจนะที่อุตส่าห์เจาะจงโทรมาบอกเรื่องนี้ เรื่องนี้ทางฝั่งฉันเองก็พอจะได้ยินข่าวคราวมาบ้าง ในใจมีแผนรองรับอยู่แล้วล่ะ ตอนนี้สั่งให้ทางด้านล่างหยุดพักงานกันไปชั่วคราวก่อน เพื่อสแตนด์บายรับมือการตรวจสอบ"

"โอเคครับ ในเมื่อพี่เฉิงมีแผนรองรับอยู่แล้ว ผมก็ไม่มีธุระอะไรแล้วล่ะครับ พี่เชิญพักผ่อนต่อเถอะครับ ขออภัยที่รบกวนครับ"

"อืม เธอมีน้ำใจมาก" หวงจินเฉิงพูดจบก็วางสายไป