บทที่ 270 แพะรับบาป

หลังจากก้าวเท้าลงมาจากรถออดี้ของว่านไห่เฟิง แสงไฟท้ายรถสีดำก็อันตรธานหายไปในความมืดมิดของราตรีอย่างรวดเร็ว ผมยืนอยู่ริมทางจุดบุหรี่ขึ้นมาฉบับหนึ่ง สูดเข้าลึกคำหนึ่ง ถึงได้กดโทรศัพท์ต่อสายหาหลิวซานหู่เพื่อให้เขาขับรถมารับผม

หลังจากขึ้นรถ หลิวซานหู่ปรายตาดูผมผ่านทางกระจกมองหลังพลันเอ่ยถามด้วยความรอบคอบใส่ใจ: "เจ้านายครับ ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างครับ?"

"กลับคฤหาสน์ก่อน" ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลันยื่นมือไปนวดคลึงขมับที่บวมเป่ง

รถยนต์ขับแล่นไปในความมืดมิดของค่ำคืน ผมทอดสายตามองดูทิวทัศน์ของถนนหนทางภายนอกหน้าต่างที่ถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว ในใจสับสนอลหม่านวุ่นวายไปหมด ในเวลานี้ผมกลับมีความหวังอยากจะให้เส้นทางสายนี้ยาวไกลออกไปอีกสักหน่อย ไกลออกไปอีกสักนิด เพราะว่าในเนื้อแท้แล้วผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่าควรจะอ้าปากบอกเล่าข่าวคราวเรื่องการจากไปของคนเป็นพ่อกับสองพี่น้องโอวหยางจิ้งได้อย่างไร

ในเวลานั้น จู่ๆ ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนวานนี้เคยบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของอารัสและอาไห่เอาไว้ ผมจึงกดต่อสายหาเบอร์ของอารัสทันที