บทที่ 270 (ตอนจบ) ความจริง

หลังจากที่ผมถูกรถตำรวจนำตัวมาส่งที่สถานีตำรวจประจำเมือง พนักงานสอบสวนหนุ่มคนหนึ่งก็พาผมเข้าไปในห้องสอบปากคำ ห้องมีขนาดไม่ใหญ่นัก มีเพียงโต๊ะหนึ่งตัวและเก้าอี้สองสามตัว ผนังห้องเป็นสีขาวโพลนดูจืดชืด ผมนั่งรออยู่บนเก้าอี้โลหะที่เย็นเฉียบเพียงลำพัง วันเวลาคล้ายจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าเป็นอย่างยิ่ง

ผ่านไปไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเลื่อนเปิดออก ว่านไห่เฟิงเดินนำทีมพาเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองท่านที่มียศตำแหน่งเสมอกันและมีบุคลิกภาพที่นิ่งสงบก้าวเท้าเข้ามา ทั้งสามคนนั่งลงตรงหน้าของผม บรรยากาศในห้องพลันเปลี่ยนเป็นเป็นทางการและเคร่งขรึมขึ้นมาในพริบตา

ว่านไห่เฟิงวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะพลันเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน น้ำเสียงเป็นงานเป็นการตามระเบียบกฎหมาย: "จางเฉิน ตอนนี้พวกเราจะดำเนินการสอบปากคำเธอตามขั้นตอนกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับไนต์คลับจินซา" เขาแจ้งสิทธิ์ตามกฎหมายที่ผมพึงได้รับและหน้าที่ที่ต้องแบกรับปฏิบัติอย่างกระจ่างชัดเจนและแม่นยำ ความเร็วในการพูดราบเรียบสม่ำเสมอ โดยไม่ได้แฝงอารมณ์ความรู้สึกส่วนตัวใดๆ เลยแม้แต่น้อย

ผมพยักหน้ารับคำเพื่อแสดงความรับทราบ: "ผมเข้าใจครับ"

ขั้นตอนการสอบปากคำเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ อันดับแรกว่านไห่เฟิงเอ่ยปากถามว่า: "ตามข้อมูลหลักฐานเบื้องต้นที่ทางฝั่งพวกเราคว้าจับมาได้ ในฐานะที่เธอเป็นหุ้นส่วนของไนต์คลับจินซา เธอมีส่วนร่วมถือหุ้นอยู่จำนวนสิบเปอร์เซ็นต์ใช่ไหม?"