บทที่ 273 ความฝากฝัง

"พี่เฉิน หลังจากนี้วางแผนอย่างไรต่อครับ?"

"ขอเอาตัวรอดผ่านช่วงเวลามรสุุมตึงเครียดนี้ไปก่อน รอจนฝั่งนอกตรวจสอบไม่เข้มงวดกวดขันขนาดนี้แล้ว ค่อยหาช่องทางเดินทางออกไป"

ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งพลันเสนอแนะทางเลือกขึ้นมาสายหนึ่ง: "สนใจจะให้พี่ซินยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือไหมครับ? เดินทางไปที่ประเทศฟิลิปปินส์?"

หวงจินเฉิงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด มุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมาสายหนึ่ง: "หลิวซินน่ะเหรอ? ระหว่างฉันและเขาแต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นเพียงแค่ผลประโยชน์แลกเปลี่ยนกันเท่านั้น ตอนนี้ฉันแปรสภาพกลายมาเป็นเสือตกสถล (ตกต่ำ) การเดินทางไปพึ่งพาบารมีเขาที่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการไปอาศัยจมูกคนอื่นหายใจ คอยดูสีหน้าท่าทางคนอื่นเพื่อใช้ชีวิตไปวันๆ เรื่องในรูปแบบนั้นฉันหวงจินเฉิงไม่ทำเด็ดขาด"

"เมื่อหลายปีก่อน ฉันได้จัดแจงส่งน้องชายร่วมสายเลือดเดินทางไปบริหารจัดการธุรกิจที่ประเทศไทยตั้งนานแล้ว ในตอนนั้นคิดเพียงแค่อยากจะเผื่อทางหนีทีไล่ไว้ให้ตัวเองอีกสักสาย คิดไม่ถึงเลยว่า... จะมีวันสำคัญที่ได้นำมาใช้ประโยชน์จริงๆ ในวันนี้"