บทที่ 274 หนีพ้นจากปากเสือ

ผมโดนเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนคุมตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหลังของรถยนต์ส่วนตัวสีดำหน้าตาธรรมดาสามัญคันหนึ่ง คนสองคนนั่งประกบซ้ายประกบขวาหนีบผมไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ บรรดาลูกทีมที่ขึ้นไปปฏิบัติภารกิจด้านบนแล้วคว้าจับความล้มเหลวก็ทยอยเดินลงมาจากตึก ผู้กองหลิวขยับตัวเข้ามานั่งที่เบาะนั่งฝั่งข้างคนขับ เขาหันหน้ากลับมาปรายตาดูผมแวบหนึ่งพลันเอ่ยกับคนขับรถว่า: "เดินทางกลับกันเถอะ"

ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ตัวผมอดรนทนไม่ไหวจึงเป็นฝ่ายเปิดฉากอ้าปากพูดขึ้นมาก่อน: "ผู้กองหลิวครับ มานั่งคุยกันหน่อยไหมครับ?"

เขาเลิกคิ้วขึ้น: "จะคุยเรื่องอะไรล่ะ?"

"เรื่องราวของผมในคราวนี้ ใช้เงินสดสะเดาะเคราะห์จัดแจงให้เคลียร์ได้ไหมครับ?"

ผู้กองหลิวยิ้มกริ่มพลันหันหน้ากลับมา: "เธอสามารถควักเนื้อจ่ายออกมาได้เท่าไหร่ล่ะ?"