บทที่ 284 ดักฟัง

ทรราชแสดงละครต่อหน้าพวกเราได้แนบเนียนสมบทบาทสิ้นดี เห็นเพียงเขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา กดเบอร์อย่างชำนาญ แล้วตะโกนกรอกสายเสียงดังลั่น "เฮ้ย老เฉิน! ข้าทรราชเอง! อยู่มะนิลานี่แหละ พาน้องชายมาเที่ยวเล่นสักหน่อย... เออ เปิดวงเงินค้ำประกันเครดิตให้ที... สามล้านดอลลาร์สหรัฐ คนละล้านห้า... โอเค ขอบใจมาก!"

หลังจากเขาวางสาย ก็ขยิบตาให้ผมทีหนหนึ่ง "เรียบร้อย เพื่อนข้าสนิทกับผู้จัดการคาสิโนที่นี่มาก"

ในใจของผมแอบหัวเราะขำ ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนอยู่ภายใต้การจัดฉากอย่างลับ ๆ ของหลิวซินอยู่แล้ว ส่วนไอ้ "เพื่อน" ที่ว่านั่นไม่มีตัวตนอยู่จริงเลยสักนิด

หลังมื้อค่ำ คณะของพวกเรานั่งลิฟต์ลงมาที่คาสิโน ภายใต้แสงระยิบระยับของโคมไฟคริสตัลชวนแสบตา คลาคล่ำไปด้วยผู้คนส่งเสียงจอแจ ทรราชเดินนำลิฟต์มุ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์แลกชิปอย่างคุ้นเคย ไม่นานนักก็เดินถือชิปจำนวนมากกลับมา ชิปกองเล็ก ๆ ถูกจัดวางอยู่บนถาดรองทรงกลม

แบ่งชิปมูลค่าสองสามหมื่นดอลลาร์สหรัฐให้คนอื่น ๆ "พวกแกแยกย้ายกันไปลองดูดวงหน่อย เล่นให้สนุกเต็มที่เลยนะ!"