บทที่ 285 เสียงในใจของเสี่ยวหรู

หลังจากที่หลิ่วซานหู่กับเจียงไห่เจิ้นเดินออกจากห้องของผมไป ผมก็ล้างหน้าแปรงฟันเตรียมตัวจะเอนกายพักผ่อน แต่แล้วจู่ ๆ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น เมื่อมองผ่านตาแมวออกไป ก็เห็นหลิวเสี่ยวหรูยืนอยู่ข้างนอกเพียงลำพัง ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมเปิดประตูห้องออก

สภาพอากาศของประเทศฟิลิปปินส์ในเดือนมีนาคมนั้น อบอุ่นกว่าในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่อยู่มาก หลิวเสี่ยวหรูสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงไวน์ บนใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาอย่างประณีต ทั่วทั้งร่างของเธออบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมโชยมาจาง ๆ

"ประธานจางคะ ไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะเวลาพักผ่อนของคุณใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของเธออ่อนหวาน แฝงแววเลียบเคียงหยั่งเชิง

ผมเบี่ยงตัวหลบให้เธอเดินเข้ามาข้างใน พลางเอ่ยปากถามเรียบ ๆ "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

หลิวเสี่ยวหรูไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่กลับก้าวเท้ามาข้างหน้าก้าวหนึ่ง ใช้สองมือนุ่มนิ่มดันแผงอกของผมเบา ๆ บังคับให้ผมต้องถอยร่นเข้าไปในตัวห้อง เสียง "คลิก" ดังขึ้นตามมาเมื่อเธอเอื้อมมือไปปิดประตูล็อกลงกลอนอย่างมีจริตจ้าน "ประธานจางอุตส่าห์พาฉันเดินทางมาถึงต่างแดนขนาดนี้ หรือว่าไม่อยากจะ... ลองทำความรู้จัก 'ความลึกซึ้ง' ของฉันดูหน่อยเหรอคะ?" แววตาของเธอฉ่ำปรือระยิบระยับ น้ำเสียงยั่วยวนเต็มประดา