บทที่ 286 เตรียมเชือดหมู

เมื่อมองดูหลิวเสี่ยวหรูที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ผมก็แกล้งทอดถอนใจออกมา "อากาศที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี่มันอบอ้าวชวนให้คนเราเกิดไฟตัณหาพลุ่งพล่านง่ายจริง ๆ"

หลิวเสี่ยวหรูรู้ซึ้งถึงมารยาทรีบขยับคลานเข่าเข้ามาใกล้ "ประธานจางคะ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลยค่ะ ให้ฉันช่วยดับไฟให้คุณนะคะ" พูดจบเธอก็...

(ตัดเข้าโคมไฟเซ็นเซอร์สิบวินาที)

เมื่อมองดูความตั้งอกตั้งใจของเธอ ความขุ่นเคืองใจที่เคยมีต่อเธอก็ค่อย ๆ มลายหายไปจนหมดสิ้น หิวเสี่ยวหรูเบิกตากลมโต จ้องมองมาที่ผมด้วยท่าทางไร้เดียงสา สภาพของเธอในตอนนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าเธอดูน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

(แหม่ ตอนท้ายของตอนที่แล้ว มีทั้งเสียงเชียร์ให้จัดหนักและเสียงห้ามปรามจากพี่ ๆ นักอ่าน งั้นตอนนี้ขอจัดให้แบบครึ่งหลักสูตรหอมปากหอมคอพอนะครับ)