บทที่ 289 ไร้ชื่อตอน

<strong>เมื่อคณะของพวกเราเดินทางมาถึงห้องทำงานของเฉินหลง หลิวซินก็เปิดแชมเปญรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว</strong><strong>ทันทีที่เขาเห็นผม เขาก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น รอยยิ้มพาดผ่านจนริ้วรอยตรงหางตาขยายออก "อาเฉิน! เวลาลุยงานร่วมกับแกทีไร มักจะมีเรื่องให้ตื่นตาตื่นใจแบบคาดไม่ถึงกลับมาฝากตลอดเลยนะ ฮ่า ๆ ๆ!"</strong><strong>หลังจากทุกคนแยกย้ายกันนั่งลงบนโซฟาเรียบร้อย ผมก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่ซิน ดิลเลอร์ที่ฝั่งโน้นพามา แอบโกงไพ่ใช่ไหมครับ?"</strong><strong>หลิวซินพยักหน้ารับ</strong><strong>ผมรีบซักไซ้ต่อทันควัน "แล้วพี่สลับแผนซ้อนกลกลับไปควบคุมแต้มไพ่บนโต๊ะได้ยังไงกันครับ? ฉันนั่งจับตาดูตั้งนานสองนานยังดูไม่ออกเลย"</strong><strong>หลิวซินหัวเราะร่า "พวกมันนึกว่าดิลเลอร์แจกไพ่เป็นคนของตัวเองแล้วทุกอย่างจะปลอดภัยไร้รอยรั่ว แต่พวกมันคงคาดไม่ถึงว่าโต๊ะพนันตัวนั้นสามารถเปิดระบบทำความร้อนได้! ไพ่สำรับที่พวกแกใช้เล่นกันน่ะเป็นไพ่สูตรพิเศษที่ตอบสนองต่ออุณหภูมิ (เทอร์โมเซนซิทีฟ) ขอแค่ออกแรงเปิดระบบทำความร้อนบนโต๊ะขึ้นมาหน่อย แต้มบนหน้าไพ่ก็จะเปลี่ยนไปทันที!"</strong><strong>ผมถึงกับบางอ้อกระจ่างแจ้งในทันใด "มิน่าล่ะ ไพ่สองสามตานั้นถึงได้เล่นเอาดิลเลอร์เปิดออกมาแล้วทำหน้าเหมือนจะตั้งคำถามกับชีวิต"</strong><strong>เฉินหลงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหมุนเก้าอี้ผู้บริหารไปมา พลางพูดแทรกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "อาเฉิน ครั้งนี้อยู่เที่ยวต่ออีกสักสองสามวันเถอะ ให้ฉันได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี พาทัวร์ไปสัมผัสกับแสงสียามค่ำคืนของกรุงมะนิลาให้เต็มคราบหน่อย"</strong><strong>ผมรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "พี่หลงครับ ฉันจำเป็นต้องรีบเดินทางกลับจริง ๆ แฟนที่บ้านกำหนดคลอดอยู่ช่วงกลางเดือนเมษายนนี้แล้ว ฉันต้องรีบกลับไปอยู่ดูแลเป็นเพื่อนเธอให้มากหน่อย คงต้องออกเดินทางภายในสองวันนี้แหละครับ"</strong><strong>เฉินหลงเดินอาด ๆ เข้ามา ตบไหล่ผมปังใหญ่ "ไอ้หนูเอ๊ย แกนี่ทำเวลาได้ว่องไวดีแท้! ตัดภาพมาที่ฉันสิ จนถึงป่านนี้ยังอยู่เป็นโสดตัวคนเดียวอยู่เลย"</strong><strong>"โธ่ พี่หลงพูดอะไรพรรค์นั้นครับ" ผมหลุดหัวเราะขำ "ขอแค่พี่พยักหน้าตอบรับคำเดียว ผู้หญิงโปรไฟล์ดีขนาดไหนมีหรือจะหาไม่ได้?"</strong><strong>"ไป ๆ ห้องอาหารจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพหมดแล้ว!" เฉินหลงยื่นมือมาโอบไหล่ของผมกับทรราช "คืนนี้พวกแกสองคนต้องอยู่ดวดเหล้าเป็นเพื่อนฉันให้สะใจ ไม่เมาไม่เลิก!"</strong><strong>บนโต๊ะอาหาร เฉินหลงเปิดฉากคะยั้นคะยอชนแก้วให้ผมกับทรราชดื่มเหล้าไม่หยุดหย่อน ยังดีที่หลินเสวี่ยมีไหวพริบดีคอยช่วยดึงจังหวะรับแก้วแทนทรราช ส่วนหลิวเสี่ยวหรูเองก็คอยลุกขึ้นยืนช่วยดื่มแทนผมอยู่บ่อยครั้ง ถึงกระนั้น พวกเราก็แทบจะต้านทานพละกำลังการดวดเหล้าระดับมหาสมุทรของเฉินหลงไว้ไม่อยู่</strong><strong>หลิวซินนั่งมองดูความครึกครื้นอยู่ข้าง ๆ พลางหันมาหัวเราะพูดกับผม "นับตั้งแต่พวกพี่เจิ้งเดินทางกลับอเมริกาไป ก็ไม่มีใครมานั่งดื่มเหล้าสู้ตายให้ความสำราญกับพี่หลงของแกได้เต็มคราบขนาดนี้มานานแล้วล่ะ"</strong><strong>งานเลี้ยงสังสรรค์จบลงตรงที่เฉินหลงมีอาการมึนเมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนพวกเราอาศัยการช่วยกันบังช่วยกันรับแทน ในหัวจึงยังคงประคับประคองสติสัมปชัญญะไว้ได้อยู่</strong><strong>"ไป กลับไปนั่งดื่มน้ำชาแก้แฮงก์ที่ห้องทำงานของฉันหน่อย" เฉินหลงยังคงอารมณ์ค้าง "จากนั้นพวกเราค่อยมาต่อรอบสองกัน!"</strong><strong>ผมบอกให้หลิ่วซานหู่กับเจียงไห่เจิ้นแยกย้ายกลับห้องไปนอนพักผ่อนก่อน โดยพาแค่ทรราช, หลินเสวี่ย และหลิวเสี่ยวหรูเดินกลับขึ้นมาที่ห้องทำงานของเฉินหลงอีกครั้ง</strong><strong>หลิวซินโชว์ฝีมือชงชาแบบกงฟูฉาด้วยความชำนาญ กลิ่นหอมอบอวลของใบชาลอยล่องขึ้นมาตามสายควัน ส่วนเฉินหลงก็ต่อสายโทรศัพท์สั่งอาหารมื้อดึกกับทางห้องอาหารเพิ่ม ผมจึงอาศัยจังหวะเวลานี้รายงานสรุปความคืบหน้าของโครงการตลาดวัสดุก่อสร้างที่เมืองฟีนิกซ์ให้หลิวซินฟังแบบสั้น ๆ</strong><strong>"เรื่องธุรกิจสเกลเล็กพรรค์นั้นแกมีสิทธิ์ขาดจัดการได้เต็มที่เลย" หิวซินโบกมือไปมาพลางพูดจาหยอกเย้าติดตลก "ทริปที่แกบินมาฟิลิปปินส์ครั้งนี้ ช่วยทำเงินเข้าบริษัทตั้งเกือบสองพันล้าน ตอนนี้ฉันเริ่มจะไร้ความรู้สึกกับตัวเลขเงินทองพวกนี้ไปซะแล้วล่ะ"</strong><strong>ผมเหลือบมองดูนาฬิกาข้อมือ เวลาเพิ่งจะผ่านพ้นช่วงสามทุ่มมาได้ไม่นาน จึงหันไปพูดกับหลิวซิน "พี่ซินครับ ฉันมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งอยากจะแนะนำให้รู้จัก พอดีตอนนี้เขาพักอยู่ที่โรงแรมนี้เหมือนกัน"</strong><strong>"เรียกเขาขึ้นมาสิ" หลิวซินพยักหน้าอนุมัติ</strong><strong>ผมกดต่อสายหาหลิวต้าหัว "ต้าหัว แกขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสิบสามหน่อย ฉันนั่งรอแกอยู่ที่ห้องทำงาน"</strong><strong>"รับทราบครับประธานจาง เดี๋ยวผมรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ" หิวต้าหัวขานรับคำผ่านทางสายโทรศัพท์</strong><strong>ผ่านไปไม่นาน หลิวต้าหัวก็เดินทางมาถึง ผมจัดการแนะนำตัวเขาให้เฉินหลงกับหลิวซินรู้จัก "พี่ซิน พี่หลงครับ ท่านนี้คือหลิวต้าหัวจากฝั่งมาเก๊า มีฉายาในวงการว่า 'ฮั่วหาเงิน'  เชี่ยวชาญด้านการทำธุรกรรมโยกย้ายสินทรัพย์ข้ามพรมแดนโดยเฉพาะ ถือเป็นคนในสายงานที่เกี่ยวข้องใกล้เคียงกับคาสิโนคิงส์เกตของพวกเราอยู่ครึ่งตัวครับ"</strong><strong>หลิวต้าหัวโน้มตัวค้อมศีรษะลงทำความเคารพอย่างนอบน้อม "สวัสดีครับพี่ซิน สวัสดีครับพี่หลง"</strong><p><br /></p>