บทที่ 292: ร่วมมือกันเล่นละคร

หลังจากคนของวานไฮ่เฟิงส่งผมกลับมาที่คฤหาสน์ ผมก็ไม่รอช้า รีบเรียกหลิวซานหู่และเมิ่งเสี่ยวปินทันที พวกเราสามคนกระโดดขึ้นรถและมุ่งหน้าตรงไปยังเขตเต๋าหลงในเมืองเผิงเฉิง

สถานที่ที่นัดแนะกับซีเหมินไว้คือโรงงานของเล่นแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในเขตอุตสาหกรรมเก่า ทางเข้าที่นี่ทั้งแคบและทรุดโทรม ผนังภายนอกโรงงานมีรอยด่างดวงหลุดล่อน แต่ก็นับว่าเป็นสถานที่ที่มิดชิดและซ่อนตาคนได้เป็นอย่างดี

เมื่อไปถึงจุดหมาย ซีเหมินพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคนยืนรออยู่หน้าประตูเรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาใส่เสื้อโปโลสีเข้ม ในปากคาบบุหรี่อยู่ พอเห็นผมลงจากรถ เขาก็เผยรอยยิ้มและสาวเท้าเข้ามาจับมือกับผมอย่างรวดเร็ว

"ประธานจาง ระหว่างทางราบรื่นดีไหมครับ?" ซีเหมินทักทายตามมารยาท สายตาเหลือบมองหลิวซานหู่และเมิ่งเสี่ยวปินที่อยู่ข้างหลังผม

"ราบรื่นดี ลำบากนายแล้ว" ผมพยักหน้าและเข้าเรื่องทันที "เป็นยังไงบ้าง ไอ้เวรนั่นมันยอมอยู่นิ่ง ๆ ไหม?"