บทที่ 293: เฉาหยาง

เมื่อกลับมาถึงฉางอัน แสงไฟยามค่ำคืนก็เริ่มสว่างไสวขึ้นแล้ว สิ่งแรกที่ผมทำคือโทรศัพท์หาดวานไฮ่เฟิง พอรู้ว่าเขาอยู่ที่ร้านของซ่งซ่างเทียน ผมก็บอกให้หลิวซานหู่ขับรถพาผมไปที่นั่นทันที

เมื่อไปถึงจุดหมาย ผมให้หลิวซานหู่และเมิ่งเสี่ยวปินรออยู่บนรถ ส่วนตัวผมเดินเข้าไปในร้านของซ่งซ่างเทียนเพียงลำพัง

ทันทีที่ผลักประตูฉลุไม้บานหนาเข้าไป ภาพภายในร้านช่างดูละล่ำละลักและพังยับเยินกว่าที่ผมจินตนาการไว้เสียอีก โต๊ะชงชาไม้โบราณถูกคว่ำลงกับพื้น เศษถ้วยชาและขวดเหล้าแตกกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกแห่ง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนที่ผสมผสานกันระหว่างใบชาและแอลกอฮอล์

ซ่งซ่างเทียนเนื้อตัวบวมช้ำใบหน้าเขียวปูดนั่งคุดคู้จมอยู่ตรงมุมห้อง สองมือกุมหัว ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ

ส่วนวานไฮ่เฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงตัวเดียวที่ยังคงสภาพดีอยู่ สีหน้าของเขาถมึงทึงมืดมน แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่ายังไม่หายโกรธ