บทที่ 294: โรงแรมใหญ่ของป้าหลง

สองวันต่อมา ฟางผิงก็ออกจากโรงพยาบาล ตั้งแต่เช้าตรู่ผมกับหลิวซานหู่ก็ไปรับเธอกับลูกกลับบ้าน พี่เลี้ยงเด็กอ่อนที่บ้านเตรียมความพร้อมไว้รอก่อนแล้ว เรื่องการดูแลเด็กจึงยกให้เป็นหน้าที่ของพี่เลี้ยงและคุณแม่ของผมทั้งหมด

หลังจากจัดการให้แม่ลูกคู่นี้พักผ่อนอย่างลงตัวและปลอดภัยแล้ว ผมก็เรียกหลิวซานหู่ให้ขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงแรมของป้าหลง ทราบมาว่าวันนี้เป็นวันเปิดทำการของโรงแรมเจิ้งหยวนของเขา

บริเวณหน้าโรงแรมเต็มไปด้วยเสียงรัวกลองและเสียงฆ้องดังสนั่น พรมแดงถูกปูทอดยาวเป็นทาง ที่นี่เดิมทีเคยเป็น "ไนท์ปารีส" ไนท์คลับของหงเจิ้น แต่ยามนี้ป้ายร้านถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด บรรยากาศดูโอ่อ่าภูมิฐานแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ป้าหลงกับหลินเสวี่ยกำลังยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู พอเห็นพวกเราลงจากรถ ป้าหลงก็หัวเราะร่าและเดินเข้ามาหาทันที "รอนายอยู่เลยอาเฉิน!"

เมื่อก้าวเข้าสู่โถงต้อนรับ หยวนอี้ฝานและหลงตงเฉียงเดินทางมาถึงก่อนแล้ว พวกเขากำลังยืนเอามือไพล่หลังพลางชื่นชมความหรูหราของการตกแต่งภายในที่รีโนเวทขึ้นมาใหม่ พื้นที่ขนาดสองพันห้าร้อยตารางเมตร แบ่งออกเป็นห้าชั้น ผนังห้อง VIP เดิมถูกทุบทำลายทิ้งทั้งหมด แล้วดัดแปลงให้กลายเป็นห้องพักเกรดพรีเมียมจำนวนหนึ่งร้อยห้อง พอมองขึ้นไปแล้วดูมีระดับและไม่ธรรมดาเลยทีจริง

หลังจากพิธีตัดริบบิ้นเสร็จสิ้น หยวนอี้ฝานและหลงตงเฉียงก็ขอตัวกลับก่อน ป้าหลงเอื้อมมือมาโอบไหล่ผม พลางทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ พาเดินลึกเข้าไปด้านในโรงแรม "อาเฉิน วันนี้ไม่ว่ายังไงนายต้องลองใช้บริการดูสักรอบนะ มีเด็กผู้หญิงเพิ่งมาใหม่คนหนึ่ง เฮ้อ... หน้าตาถอดแบบมาจากเซ่าอินอินเลยล่ะ..."