บทที่ 308 เฉาเฒ่าขึ้นคาน

ช่วงไม่กี่วันต่อมา มักจะมีพวกนักเลงหน้าตาไม่คุ้นเคยมาคอยป้วนเปี้ยนเดินไปเดินมาอยู่แถวข้างกำแพงคฤหาสน์ พวกมันคอยสาดสายตาไม่หวังดีประเมินความเคลื่อนไหวภายในตึก ถึงขั้นมีบางคนจงใจโยนก้นบุหรี่ ใส่ อ้าปากเป่าปากส่งเสียงหวีดหวิวท้าทายพวกพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนเวรอยู่หน้าประตู พ่นวาจาสกปรกโสโครกออกมาไม่ขาดสาย

ทว่า การหยั่งเชิงเหล่านั้นล้วนถูกหลิ่วซานหู่พาลูกน้องพี่น้องออกไปปะทะกดดันจนกระเจิงกลับไปทุกครั้ง ไม่ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย

เช้าวันหนึ่ง พวกเราไม่กี่คนมารวมตัวกันที่ห้องของจินหมิงเจ๋อเพื่อเปิดประชุม หารือเกี่ยวกับการวางหมากรับมือในขั้นต่อไป

เลี่ยวเหว่ยหมินตบโต๊ะดังปัง ผุดลุกขึ้นยืนพรวด ตะวาดเสียงเข้ม "ลูกพี่! แม่งเอ๊ย ทนเงียบ ๆ แบบนี้มันอึดอัดอั้นตู้ดเกินไปแล้ว! ลูกพี่ให้เวลาผมสามวัน ผมจะพาพี่น้องไปสั่งเก็บมันซะเลย! จะได้จบเรื่องจบราวไปทีเดียว!"

ฉันยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นลงก่อน "เหล่าเลี่ยว ฉันรู้ว่านายรีบร้อน แต่นายอย่าเพิ่งรีบไป"