บทที่ 307 สั่งสอนฉวีย่วนสี่

ตอนมื้อค่ำ ขณะที่ทุกคนในครอบครัวกำลังล้อมวงกินข้าวกันอยู่ หลิ่วซานหู่ก็โทรศัพท์เข้ามา "ลูกพี่" ปลายสายเป็นเสียงอันร้อนรนของหลิ่วซานหู่ "เมิ่งเสี่ยวปินกับจินหมิงเจ๋อสองคนนั้นหายตัวไปครับ! เมื่อบ่ายยังนอนพักอยู่ในห้องอยู่เลย พอถึงเวลาข้าวเย็นก็ไม่เห็นตัวแล้ว โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ครับ"

ในใจของฉันดิ่งวูบ แต่ไม่ได้ส่งเสียงเอะอะอะไรต่อหน้าคนในครอบครัว ฉันลดเสียงต่ำลงแล้วสั่งว่า "โอเค ฉันรู้แล้ว พวกนายรีบส่งคนออกไปตามหาดู"

หลังจากวางสาย ฉันก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและกลับไปที่โต๊ะอาหาร แต่ความอยากอาหารได้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ฟางผิงสังเกตเห็นความผิดปกติของฉันได้อย่างเฉียบคม เธอใช้สายตาเอ่ยถาม ฉันจึงค่อย ๆ ส่ายหน้าส่งสัญญาณบอกเธอว่าไม่มีอะไร

พอทานมื้อค่ำเสร็จ ฉันก็รีบลงมาที่ตึกห้องพักทันที หลิ่วซานหู่และหลี่เจี้ยนหนานกำลังยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้ ปรึกษาหารือกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฉันสาวเท้าเดินเข้าไปหาพลางเอ่ยถามตรง ๆ "ส่งคนออกไปตามหาเพิ่มหรือยัง? มีร่องรอยข่าวคราวของพวกมันบ้างไหม?"

หลี่เจี้ยนหนานเดินสวนเข้ามา "ลูกพี่ เหล่าเลี่ยวพาลูกน้องออกไปตามหาแล้วครับ ไปรื้อดูตามสถานที่ที่พวกมันชอบไปกันจนทั่วแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีวี่แววเลย โทรศัพท์ของทั้งสองคนปิดเครื่องตลอดครับ"