บทที่ 306 กลับบ้าน

ตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ฉันกบดานอยู่แต่ในโรงแรม ภายใต้การดูแลเอาใจใส่ทุกฝีเก้าของหลิวเสี่ยวหรู บาดแผลบนร่างกายเย็บติดกันไวมาก รอยเขียวช้ำค่อย ๆ จางหายไป สะเก็ดแผลเริ่มแห้งและมีอาการคันยิบ ๆ

จนกระทั่งบ่ายวันนี้ หลิ่วซานหู่และเลี่ยวเหว่ยหมินที่ออกไปทำภารกิจข้างนอกหลายวัน ในที่สุดก็เดินทางมาหาฉันที่โรงแรม

ฉันเรียกให้ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องของฉัน

หลิ่วซานหู่รายงานตรง ๆ ทันที "ลูกพี่ ผมกับเหล่าเลี่ยวสลับเวรกันจับตาดูฉวีหยางมาตลอดทั้งสัปดาห์ เดิมทีคิดจะหาจังหวะลงมือตอนที่มันอยู่คนเดียว แต่ไอ้หมอนี่มันระแวงจัดจนเข้าขั้นโรคจิต ทุกครั้งที่ก้าวเท้าออกจากบ้าน อย่างน้อยต้องมีลูกน้องคนสนิทติดตามไปด้วยห้าหกคน ตลอดจนกินนอนก็อยู่ด้วยกันตลอด"

"หาจังหวะลงมือตอนมันอยู่คนเดียวไม่ได้เลยครับ ผมกลัวว่าหากบุ่มบ่ามลงมือไปจะกลายเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น และทำให้เรื่องราวมันบานปลายใหญ่โต"