บทที่ 305 หลิวเสี่ยวหรูผู้แสนดี

ฉันนอนหลับยาวในห้องพักของโรงแรมจนถึงหกโมงเย็น จึงถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือ ฉันกดรับสายและเอาโทรศัพท์แนบหู

ปลายสายคือเสียงอันอ่อนโยนของฟางผิง "อาเฉิน เย็นนี้จะกลับมากินข้าวบ้านไหม? นายไม่กลับบ้านมาสองวันแล้ว แม่บ่นคิดถึงนายตลอดเลยนะ"

ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่ง "พี่ผิง ฝากพี่บอกคนอื่น ๆ ที่บ้านหน่อยครับ พอดีฉันมีธุระด่วนเข้ามาปุบปับต้องรีบไปจัดการ อาจจะต้องออกไปข้างนอกสักพัก น่าจะสักอาทิตย์สองอาทิตย์ถึงจะกลับครับ"

ฟางผิงเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะทอดถอนใจออกมาเบา ๆ "นายนี่นะ ตอนนี้ก็เป็นพ่อคนของลูกทั้งสองคนแล้ว ยังจะวิ่งร่อนไปโน่นมานี่ข้างนอกทั้งวันจนจับตัวยากเหมือนมังกรเห็นหัวไม่เห็นหางอีก... ดูแลความปลอดภัยของตัวเองด้วยล่ะ รู้ไหม?"

"รับทราบครับพี่ผิง พี่วางใจได้เลย บอกพ่อกับแม่ด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง จัดการธุระเสร็จแล้วฉันจะรีบกลับครับ" ในใจของฉันผุดความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย