บทที่ 304 บ้าหลงออกโรง

พวกเราปักหลักอยู่ที่โรงพยาบาลจนถึงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและรังสีอำมหิตที่ยังไม่จางหาย แม้จินจื้อหยงจะพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เขายังคงนอนซมด้วยความอ่อนเพลียอยู่ในห้องผู้ป่วยและจำเป็นต้องมีคนคอยดูแล

เลี่ยวเหว่ยหมินเดินทางกลับมาจากไปจัดการธุระข้างนอกด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมมฝุ่นตลบ เดินตรงเข้ามาหาฉันพลางล้วงหยิบกุญแจสองดอกออกจากกระเป๋ายื่นส่งให้ "ลูกพี่ เงินงวดสุดท้ายทางศาลเคลียร์จบเรียบร้อยแล้วครับ เอกสารขั้นตอนทุกอย่างเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ตอนนี้คฤหาสน์ในคันทรีคลับ กับจินซาน้อยท์คลับตกเป็นชื่อของคุณหนูโอวหยางอย่างเป็นทางการแล้วครับ"

ฉันรับกุญแจคฤหาสน์มา แล้วดันกุญแจของจินซาน้อยท์คลับกลับไปให้เลี่ยวเหว่ยหมิน "เหล่าเลี่ยว นายถือกุญแจจินซาไว้ก่อน ตอนนี้สถานการณ์กำลังตึงเครียด ทางฝั่งฉวีหยางต้องหาเรื่องป่วนเราอีกแน่ รอจนกว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด แล้วพวกเราค่อยเริ่มเตรียมการเปิดบริการใหม่อีกครั้ง"

เมื่อมองดูพวกพี่น้องที่มีแผลติดตัวกันถ้วนหน้าตรงหน้า สมองของฉันก็คิดคำนวณอย่างรวดเร็ว ถ้าตอนนี้พวกเรากลับไปที่คฤหาสน์ในสภาพโชกเลือดและเต็มไปด้วยบาดแผลแบบนี้ พวกคนแก่ ผู้หญิง และเด็ก ๆ ที่บ้านเห็นเข้า จะต้องขวัญเสียและเกิดความตื่นตระหนกโดยไม่จำเป็นแน่นอน

ฉันจึงหันไปสั่งการเลี่ยวเหว่ยหมินต่อ "เหล่าเลี่ยว นายไปคัดพี่น้องที่สุขุมรอบคอบมาสักสิบคน ให้ไปสแตนด์บายคอยดูแลความปลอดภัยที่คฤหาสน์ แล้วก็บอกเจิ้งตงหยวนกับเจียงไห่เจิ้นด้วยว่าถ้าไม่มีธุระปะปังอะไรพิเศษก็อย่าร่อนไปไหนมาไหนข้างนอก ให้กบดานอยู่ที่คฤหาสน์ เฝ้าบ้านให้ฉันดี ๆ !"