บทที่ 303 รอดตายหวุดหวิด

ขณะที่ในใจของฉันดิ่งวูบจนเหมือนเถ้าถ่าน และคิดว่าคืนนี้พวกพี่น้องคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เป็นแน่ ทันใดนั้นก็มีเสียงกระแทกดัง "โครม" สนั่นหวั่นไหว ร่างคนสามสี่คนลอยละลิ่วขึ้นฟ้าเหมือนกระสอบทรายที่ถูกโยนทิ้ง

ฉันหันขวับไปตามเสียง เห็นรถเบนซ์ตาถล่ม (เบนซ์หัวเสือ) สีดำของฉัน กำลังพุ่งทะยานเข้าใส่กลุ่มคนอันหนาแน่นของแก๊งเซียงซีโดยไม่มีการชะลอความเร็วเลยแม้แต่น้อย! เสียงล้อรถบดเบียดเสียดสีกับพื้นถนนส่งเสียงกรีดร้องบาดหู รถแล่นผ่านไปตรงไหน ผู้คนก็แตกฮือวิ่งหนีตายกันไปคนละทิศละทาง พวกที่หลบไม่ทันโดนตัวถังรถเฉี่ยวชนจนล้มลุกคลุกคลานระเนระนาด

"พี่อวี่! รีบจอดรถ! นั่นเหล่าหลิ่ว! เหล่าหลิ่วมาแล้ว!" เหลยอวี่เหยียบเบรกเอี๊ยดทันที

ในเวลานี้ รถเบนซ์หัวเสือที่หลิ่วซานหู่ขับมาได้พุ่งชนเปิดเส้นทางเลือดท่ามกลางวงล้อมเรียบร้อยแล้ว พวกหลี่เจี้ยนหนานอาศัยจังหวะที่ฝ่ายตรงข้ามกำลังเสียขบวนและปั่นป่วนอย่างหนัก พยุงร่างกันและกันพุ่งตรงไปยังประตูรถด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ส่วนเมิ่งเสี่ยวปินถึงกับกระโดดทีเดียวพลิกตัวขึ้นไปนอนราบอยู่บนหลังคารถ หลิ่วซานหู่ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาหักพวงมาลัยอย่างแรง รถทำท้ายปัดดริฟต์หมุนหัว กลับลำพุ่งทะยานมาทางที่พวกเราอยู่ทันที เหลยอวี่บิดคันเร่งอีกครั้ง ขี่รถมอเตอร์ไซค์ตีคู่ไปกับรถเบนซ์ที่พุ่งเข้ามา