บทที่ 312 มาถึงเกาหลีใต้

เรือประมงแล่นฝ่าคลื่นลมแรงในทะเลเหลืองอยู่เกือบสองชั่วโมง ภายในห้องโดยสารอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเค็มและบรรยากาศอันเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

ในที่สุด ลูกเรือผิวเข้มคนหนึ่งก็เลิกม่านเดินเข้ามา เขาตะโกนบอกคนกว่ายี่สิบชีวิตที่เบียดเสียดกันอยู่ด้านในว่า "เตรียมตัวให้พร้อม ได้เวลาเปลี่ยนเรือแล้ว"

ทุกคนต่างพากันเดินตามเขาขึ้นไปบนดาดฟ้าเรืออย่างเงียบ ๆ ลมทะเลกรรโชกแรง ความมืดมิดของค่ำคืนยังไม่เลือนหายดี ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเรือประมงที่พวกเรานั่งมา กำลังแล่นเข้าไปจอดเทียบชิดกับเรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่ลำหนึ่ง เรือสินค้าลำนั้นสูงกว่าเรือประมงถึงห้าหกเมตร และมีบันไดลิงพาดห้อยลงมาจากกราบเรือ

ภายใต้การควบคุมและเร่งรัดของนายหน้า ทุกคนต่างทยอยคว้าจับบันไดลิงที่ทั้งลื่นและแกว่งไกว ย่อตัวปีนขึ้นไปอย่างยากลำบาก ฉันสูดลมทะเลเข้าลึก ๆ ก่อนจะปีนตามยูซานโฮ เลี่ยวเหว่ยหมิน และคนอื่น ๆ ขึ้นไปด้วยความระมัดระวัง

เมื่อเท้าเหยียบลงบนดาดฟ้าเรือสินค้า ฉันก็พบว่านี่คือเรือบรรทุกสินค้าทางไกลที่ดูดำเนินกิจการอย่างถูกต้องตามกฎหมาย มีเจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบสะอาดสะอ้านสองสามคนเดินไปมาบนดาดฟ้าเรือ แต่พวกเขากลับทำเป็นมองไม่เห็นกลุ่มผู้ลักลอบเข้าเมืองอย่างพวกเรา ราวกับว่าพวกเราเป็นเพียงสินค้าพิเศษล็อตหนึ่งที่เพิ่งถูกขนย้ายขึ้นมา