บทที่ 324 ยืมมือเสือขย้ำสุนัข

พวกเรานั่งสังเกตการณ์อยู่ในโซฟาอย่างเงียบเชียบ ผ่านไปพักใหญ่ ทหารอเมริกันกลุ่มนั้นถึงได้เดินกร่างออกมาจากห้องเก็บเครื่องดื่มด้วยท่าทางอิ่มเอมใจ เสื้อผ้าเครื่องแบบหลุดลุ่ย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มลามกและลำพองใจ

พวกมันกลับไปนั่งที่โซฟาของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงตะโกนส่งเสียงดังและชนแก้วดื่มเหล้ากันต่อ ราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

กระทั่งตอนนี้เอง พนักงานของบาร์ถึงได้ใจเสาะค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องเก็บเครื่องดื่ม ผ่านไปครู่หนึ่ง พวกเขาก็ช่วยกันอุ้มพนักงานเสิร์ฟหญิงคนนั้นออกมา เด็กสาวอยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยหมดสติไปแล้ว ใบหน้ายังคงหลงเหลือคราบน้ำตา พนักงานรีบอุ้มเธอออกไปจากบาร์เพื่อนำส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ กระบวนการทั้งหมดดูราวกับการจัดการเรื่องราวประจำวันที่แสนจะธรรมดา

แขกเหรื่อโดยรอบทำเพียงกวาดสายตาเบลอๆ มองมาอย่างเย็นชาไม่กี่แวบ จากนั้นก็หันกลับไปพูดคุยหัวเราะเยาะกันอย่างสนุกสนานเช่นเดิม ราวกับคุ้นชินและเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้จนเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว

เวลาล่วงเลยมาถึงตีหนึ่งกว่า ทหารกลุ่มนั้นถึงได้เมามายจนแทบไม่ได้สติ เดินโซเซออกจากบาร์ไป ผมมองตามหลังพวกมันพลางเอ่ยถามพัคกุกชางที่อยู่ข้างกาย “พวกทหารอเมริกันมาที่บาร์นี้ทุกคืนเลยหรือเปล่า?”