บทที่ 323 แสงสีราตรีเกาหลีใต้

หลังจากพายุไต้ฝุ่นพัดผ่านไป หลินเจิ้นหนานก็บังคับเรือประมงมุ่งหน้าล่องไปทางกรุงโซลอย่างช้าๆ

ผ่านการรอนแรมมาสองวันสองคืน ในที่สุดเรือก็แล่นเข้าสู่น่านน้ำอันเงียบสงบซึ่งห่างไกลจากเส้นทางเดินเรือหลัก ที่นี่นอกจากนกทะเลและฝูงปลาที่กระโดดเหนือน้ำเป็นครั้งคราวแล้ว ก็ไม่เห็นร่องรอยของเรือลำอื่นอีกเลย เลี่ยวเว่ยมินถึงได้ยอมปล่อยพวกของโกอึนโดลงจากเรืออย่างแสนเสียดาย

ยืนอยู่ตรงกราบเรือ สายตาของเขาจับจ้องไปที่โกอึนโดและสมาชิกวงบอยแบนด์ที่ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ ท่ามกลางเกลียวคลื่นที่กระเพื่อมไหว จนกระทั่งกลายเป็นจุดดำๆ เลือนรางและลับสายตาไปในที่สุด เขาจึงค่อยๆ หันหลังกลับมา ล้วงซองบุหรี่ ยับๆ ออกมาจากกระเป๋า ดึงออกมาจุดสูบหนึ่งมวน พลางพ่นควันยาว พิงราวเหล็กทอดสายตามองขอบฟ้าอย่างเหม่อลอย

ผมเดินเข้าไปถามเขา "เป็นอะไรไป? อารมณ์ไม่ดีเหรอ?"

เลี่ยวเว่ยมินยิ้มเจื่อน "บอสครับ พูดไปคุณอาจจะไม่เชื่อ แรกเริ่มเดิมทีผมแค้นยัยนั่นจนอยากจะสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อนกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนพวกนั้น พวกเราคงไม่ต้องไปทนทุกข์ทรมานขนาดนั้นในคุก แต่พอมาอยู่บนเรือด้วยกันหลายวัน เห็นหน้ากันทุกเช้าค่ำ พอต้องแยกจากกันไปปุบปับแบบนี้ ในใจมันกลับรู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูกว่ะครับ"