บทที่ 322 ความจริงกระจ่างชัด

เมื่อผมกลับเข้ามาในห้องโดยสาร เลี่ยวเว่ยมินกำลังกดร่างของโกอึนโดลงกับโต๊ะโลหะซอมซ่ออย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ปึก! ปึก! ปึก!

เลี่ยวเว่ยมินบีบคอเธอพลางขู่คำรามเสียงต่ำ “ขอโทษกูซะ! เดี๋ยวนี้! ทันที!”

โกอึนโดอยู่ในสภาพผมเผ้ากระเซิง เครื่องสำอางเลอะเทอะเพราะคราบน้ำตา เธอเค้นเสียงขาดๆ หายๆ ออกมา “อ้า……~ ขะ…… ขอโทษค่ะ……”

“เพียะ!” ฝ่ามือฉาดใหญ่ตบเข้าที่หน้าขัดจังหวะเธอ นัยน์ตาของเลี่ยวเว่ยมินเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย “โธ่เว้ย! พูดภาษาเกาหลี! กูอยากฟังมึงสำนึกผิดด้วยภาษาแม่ของมึง!”

โกอึนโดตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบร้องขอชีวิตเป็นภาษาเกาหลีปนเสียงสะอื้นซ้ำๆ “มิอานเน! มิอานเน! (ขอโทษค่ะ! ขอโทษค่ะ!)”